http://sites.google.com/site/majidrezaa/Zahras.jpg
حیف از فاطمه آن نخل جوان       که خم از باد اجل شد ناگاه
حیف از آن گوهر ارزنده که بود       در جهان خیل نکویان را شاه
حیف از آن شمع فروزنده که بود       پرتو آن طرب‌افزا غم‌گاه
بود از پاکی طینت تا بود       عفتش همدم و عصمت همراه
بود ذیل وی از آلایش دور       پاک دامان وی از لوث گناه
روز و شب تا به جهان داشت مقام       بود آن رشک خور و خجلت ماه
خرم از چهره‌اش این هفت اقلیم       روشن از عارضش این نه خرگاه
چون شد آن سرو قد لاله عذار       از سموم اجلش حال تباه
سرو ازین غصه به بر جامه درید       لاله زین غم ز سرافکنده کلاه
ریخت در فرقتش آن خاک بسر       کرد در ماتمش این جامه سیاه
چون شد از دار فنا سوی بهشت       جانش از شوق ملاقات الله
رخت بربست از این غمخانه       بار بگشاد در آن عشرتگاه
کلک هاتف پی تاریخ نوشت      

رفت از دار فنا فاطمه آه