عشــق بـازی کار هر شیـاد نیـسـت

عشــق بـازی کار هر شیـاد نیـسـت                  ایـن شکــار دام هر صیــاد نیــست

عــاشـقی را قـابــلـیـت لازم اســــت                طـالب حـق را حـقیقـت لازم اسـت

عـشـق از مـعشـوق اول سـر زنـــد                    تا به عـاشـق جـلوه ی دیگـر کــند

تـا بـحـدی کــه بــرد هـستــی از او                     سرزند صد شورش و مستـی ازاو

شـاهــد ایــن مـدعی خــواهـی اگــر                   بر حــسین و حـالـت او کــن نــظـر

روز عـاشـورا در آن میـدان    عـشـق                   کـرد رو را جـانب سلـطـان عشــق

بار الـهــا ایــن ســرم ایــن پـیـکـرم                   ایــن عـلـمـدار رشـیـد ایــن اکــبـرم

این سکـینه ایــن رقیـه ایــن ربــاب                   این عروس دست وپاخون درخضاب

این من و این ساربان این شمردون                    این تن عریان میان خـاک و خـون

این من و ایـن ذکـر یـا رب یـا ربــم                      ایـن من و ایـن نـالـه هـای زیـنـبـم

پس خطاب آمد زحق کی شاه عشق               ای حـسین ای یکـه تـاز راه عشق

گر تو بـر من عـاشقـی ای مـحـتـرم                     پرده بَرکش من به تو عـاشق ترم

غـم مـخور کـه مـن خـریـدار تــوام                      مـشتــری بـر جـنـس بــازار تــوام

هـر چـه بـودت داده ای در راه مـا                        مـرحبـا صـد مرحبـا خـود هـم بیـا

خود بـیـا کـه می کـشم مـن نـاز تـو                  عرش و فـرشم جملـه پـا انداز تـو

لـیـک خـود تنهـا نیـا در بــزم یــار                       خـود بیــا و اصغــرت را هـم بـیـار

خـوش بـود در بـزم یـاران بـلـبـلـی                    خــاصه در منقــار او بــرگ گـلـی

خـود تـو بـلبـل گــل علـی اصـغـرت                  زودتــر بـشـتـــاب ســوی داورت

حديث

حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام :

خداوند متعال‌ فرموده‌ است‌: "مردان‌ و زنان‌ مؤمن‌ دوست‌ يكديگرند، امر به‌ نيكى‌ و
نهى‌ از بدى‌ مى‌كنند". خداوند نخست‌ امر به‌ معروف‌ و نهى‌ از منكر را به‌ عنوان‌ يك‌
فريضه‌ از سوى‌ خودش‌ ذكر كرده‌ است‌، زيرا او آگاه‌ است‌ كه‌ اگر اين‌ وظ‌يفه‌ اجرا شود،
وظ‌ايف‌ ديگر همه‌، چه‌ سخت‌ و چه‌ آسان‌ انجام‌ مى‌گيرد، زيرا امر به‌ معروف‌ و نهى‌ از
منكر دعوت‌ به‌ اسلام‌ مى‌كند و حقوق‌ ستم‌ديدگان‌ را بازمى‌ستاند و با ستمگران‌ به‌
مخالفت‌ برمى‌خيزد...

(تحف‌ العقول‌، ص‌ 237

کاروان کربلا

شيعيان ديگر هواي نينوا دارند حسين (ع)           روي دل با کاروان کربلا دارد حسين (ع)

از حريم کعبه جدش به اشکي شست دست      مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسين
ميبرد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظيم                  بيش از اينها حرمت کوي منا دارد حسين
پيش روراه ديار نيستي کافيش نيست               اشک و آه عالمي هم در قفا دارد حسين
بسکه محملها رود منزل به منزل با شتاب           کس نمي‌داند عروسي يا عزا دارد حسين
رخت و ديباج حرم چون گل به تاراجش برند         تا بجائي که کفن از بوريا دارد حسين
بردن اهل حرم دستور بود و سر غيب                 ورنه اين بي‌حرمتيها کي روا دارد حسين
سروران،‌پروانگان شمع رخسارش ولي              چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسين
سر به تاج زين نهاده راه‌پيماي عراق                  مي‌نمايد خود که عهدي با خدا دارد حسين
او وفاي عهد را با سر کند سودا ولي                  خون به دل از کوفيان بي‌وفا دارد حسين
دشمنانش بي‌امان و دوستانش بي‌وفا               با کدامين سر کند مشکل دو تا دارد حسين
سيرت آل علي با سرنوشت کربلاست                هر زمان از ما يکي صورت نما دارد حسين
آب خود با دشمنان تشنه قسمت مي‌کند            عزت و آزادگي بين تا کجا دارد حسين
دشمنش هم آب مي‌بندد به روي اهل بيت           داوري بين با چه قومي بي‌حيا دارد حسين
بعدازاينش صحنه‌هاو پرده‌هااشکست وخون          دل تماشا کن چه رنگين سينما دارد حسين
سازعشق است وبه دل هرزخم پيکان زخمه‌ئي     گوش کن عالم پراز شور و نواداردحسين
دست آخر کز همه بيگانه شد ديدم هنوز               با دم خنجر نگاهي آشنا دارد حسين
شمر گويد گوش کردم تا چه خواهد از خدا             جاي نفرين هم بلب ديدم دعا دارد حسين
اشک خونين گو بيا بنشين به چشم شهريار         کاندرين گوشه عزايي بي‌ريا داردحسين

شعر از استاد شهریار

خداترسي

 حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام :

هيچ‌ كس‌ روز قيامت‌ در امان‌ نيست‌، مگر آن‌ كه‌ در دنيا خداترس‌ باشد.

(بحار الانوار، ج‌ 44، ص‌ 192)

رنگين کمان خون

ي خواهم از خشکيدن دريا بگويم

از تشنه کاميهاي ماهي ها بگويم

روزي که آب از شرم وخجلت آب مي شد

از داغ آن آلاله ها بي تاب مي شد

مي سوخت از سوز جگرهاي عطشناک

گلهاي پرپر گشته وافتاده برخاک

مي خواست تا از بستر خود پر بگيرد

گلهاي سرخ تشنه را در بگيرد

 

من حرف ها از ظهر بي خورشيد دارم

من شکوه ها از ماه، از ناهيد دارم

اي کاش آنروز آسمان خون گريه مي کرد

هم ابر، هم رنگين کمان ، خون گريه مي کرد

روزي که ساقي بود ، اما آب ناياب

لبها زسوز تسنگي سيرابِ سيراب

آن روز دست مهرباني را بريدند

پرهاي مرغ آسماني را بريدند

روزي که ني از آن سر بي تن نوا داشت

برخنجر خود حنجرخون خدا داشت

ني ناله ها از ني نوا در سينه دارد

بر پا ز زخم سنگ فتنه پينه دارد

 

قومي که از پس مانده ي نمرود بودند

از روسياهي چهره دوداندود بودند

در ناجوانمردانگي مشهور بودند

فرسنگها تا مرز پاکي دور بودند

مردم فريبي را عبادت مي شمردند

ويرانگريها را عمارت مي شمردند،

آن آيه هاي زنده را انکار کردند

با دست فتنه در دل گل خار کردند

خورشيد را آن شب پرستان سر بريدند

پروانه هاي عاشقي را پر بريدند

بشکسته بادا دست اين نامرد مردم!

داغ ابد بر سينه ي اين سرد مردم!

حديث

 حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام :

كسى‌ كه‌ بخواهد از راه‌ گناه‌ به‌ مقصدى‌ برسد ، ديرتر به‌ آروزيش‌ مى‌رسد و زودتر به‌ آنچه‌ مى‌ترسد گرفتار مى‌شود .

(بحار الانوار، ج‌ 78، ص‌ 120

حسين توست

حسين توست

 

بر حربگاه چون ره آن كاروان فتاد                         شور نشور واهمه را در گمان فتاد  

 هرچند بر تن شهدا چشم كاركرد                         بر زخم هاي كاري تيركمان فتاد
ناگاه چشم دختر زهرا در آن ميان                            بر پيكر شريف امام زمان فتاد

بي اختيار نعره هذا حسين از او                       سرزد چنانكه آتش او در جهان فتاد
پس با زبان پر گله آن بضعه رسول                     رو در مدينه كرد كه يا ايها الرسول:
 

اين كشته فتاده به هامون حسين توست                                                                                                       وين صيد دست و پازده در خون حسين تست

اين ماهی فتاده به درياي خون كه هست                    
                                                      زخم از ستاره بر تنش افزون حسين تست   

اين خشك لب فتاده و ممنوع از فرات                             
                                                      ز خون او زمين شده جيحون حسين تست   

اين شاه كم سپاه كه با خيل اشك و آه                
                                                        خرگاه زين جهان زده بيرون حسين تست
پس روی در بقيع و به زهرا خطاب كرد                
                                                                   مرغ هوا و ماهی دريا كباب كرد  

كای مونس شكسته دلان حال ما ببين                
                                                           ما را غريب و بی كس و بی آشنا ببين
اولاد خويش را كه شفيعان محشرند                
                                                                     در ورطه عقوبت اهل جفا ببين

تنهای كشتگان همه در خاك و خون نگر             
                                                           سرهای سروران همه بر نيزه ها ببين

آن تن كه بود پرورشش در كنار تو               
                                                                 غلطان به خاك معركه كربلا ببين

ربنای آخر

ربنای آخر

عرش می لرزيد وقتی خاک می شد بسترت

                                                                    آسمان واکرد چتری از محبت بر سرت

 

حنجر جبريل هم با نام تو تطهير شد

                                                                تا رسيد آن تيغ بی شرم و حيا بر حنجرت

 

نخلهای تشنه از تنهايی ات خم می شدند

                                                                            تا شنيدند از لبانت ربنای آخرت

 

ای همه مظلوميت ، سيمرغ قاف عاشقی!

                                                                   رنگ غربت داشت از روز ازل بال و پرت

 

در دل رود فرات از ماهيان بايد شنيد

                                                                  مرثيه بر آن گلوی تشنه ی از خون ترت

 

ای خدای زخمهای آشنا و ناگزير

                                                       وحی تو شد "هل من ..." و يک قافله پيغمبرت

 

کوفه کوفه شرمساری مانده در تاريخ و باز

                                                                        کربلا در کربلا ماييم و زخم پيکرت!

سید حبیب حبیب پور